Home » Vriendschap » Forum » Spiritualiteit

Welke plek krijgt het ego, als je het eenmaal doorziet?

Ooit dacht ik dat het doorzien van mijn ego ook min of meer het einde daarvan zou betekenen, maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Hoe bewuster ik me van mijn ego ben, hoe helderder ik zie dat het vaak heel subtiel, soort van ondergronds, te werk gaat.

Misschien is het handig om een voorbeeld te geven van wat ik bedoel. Ik heb mezelf altijd als een attent en zorgzaam mens beschouwd. Niks mis mee natuurlijk, maar als ik heel diep en eerlijk naar mijn beweegredenen daarvoor kijk, moet ik toegeven dat ik (iig deels) zorgzaam ben omdat ik er iets voor terug krijg: waardering, bevestiging, een beter zelfbeeld, veiligheid. . . Mijn zorgen is dus zeker niet belangeloos, en feitelijk zelfs manipulatief: door aardig te zijn probeer ik de ander te bewegen om mij te geven wat ik zelf nodig heb, of denk te hebben.

Een bepaalde portie ego is wellicht ook handig of nodig om te kunnen functioneren, als mens in deze maatschappij. Maar wanneer laat je je er dan door leiden, en wanneer niet? Want als je er niet langer automatisch mee samenvalt, wordt dat dus een bewuste keuze.

Laat je het gewoon zijn ding doen, of trap je op de rem? Wordt het iets om mee te spelen? Iets om te bestrijden? Of misschien alleen nog maar iets om te erkennen, en naar te glimlachen? Zou het iets zijn dat langzaam oplost, als er genoeg (zelf)liefde tegenover staat? Dat vind ik wel een mooie gedachte :-)

Hoe gaat dat bij jullie?

470 keer bekeken

Terug naar boven
 
Gelijkgestemde netsamen partners
Banner van A Healthy LifeBanner van Spiegelbeeld tijdschriftBanner van Paraview